Εργοθεραπεία

ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ο Παγκόσμιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών ορίζει την εργοθεραπεία ως την επιστήμη που ασχολείται με την προώθηση της υγείας και της ευημερίας του ατόμου, μέσω της άσκησης έργου.

Ο πρωταρχικός στόχος της Εργοθεραπείας, είναι να επιτρέψει στους ανθρώπους να συμμετέχουν στους τομείς λειτουργικής ενασχόλησης ή τομείς ζωής.

Οι εργοθεραπευτές, πετυχαίνουν αυτό το αποτέλεσμα, αφενός δουλεύοντας με τους ανθρώπους ώστε να ενισχύσουν τις δεξιότητές τους να συμμετέχουν στα έργα που θέλουν, πρέπει ή αναμένεται να κάνουν, και αφετέρου μετατρέποντας το περιβάλλον για καλύτερη υποστήριξη της συμμετοχής τους».

Αποτελεί την επιστήμη που αντλεί την ανάπτυξη των γνώσεων της από τον χώρο της ιατρικής, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας, καθώς και από πολλές άλλες ειδικότητες. Πρωταρχικός στόχος της εργοθεραπείας είναι η βέλτιστη συμμετοχή των ατόμων σε δραστηριότητες καθημερινής ζωής. Αυτό επιτυγχάνεται εκπαιδεύοντάς τον θεραπευόμενο σε συγκεκριμένες δεξιότητες που πιθανόν να υπολείπεται ενισχύοντας έτσι την ικανότητα συμμετοχής του

Όταν αναφερόμαστε στον όρο «Έργο», εννοούμε «κάθε δραστηριότητα, εργασία, δουλειά, δράση, πνευματική ή σωματική απασχόληση, φυσική ή ψυχική προσπάθεια, με την οποία το άτομο εμπλέκεται. Η εμπλοκή αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη ανάλογων δεξιοτήτων, ικανοτήτων και τη διάθεση χρόνου και ενέργειας από το άτομο αυτό».

 

Ώς «Τομείς Έργου» αναφέρουμε, όλα τα καθήκοντα που απορρέουν από το ρόλο του κάθε ατόμου και τα οποία ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται, αλλά και των  κοινωνικοπολιτισμικών συνθηκών. Οι 8 βασικοί τομείς είναι:

  • Δραστηριότητες Καθημερινής Ζωής : όπως η προσωπική υγιεινή, η σίτιση / κατάποση, η λειτουργική κινητικότητα, η ένδυση – απόδυση κτλ. Η αυτοεξυπηρέτηση λοιπόν, αφορά όλα αυτά που πρέπει να κάνει ένα άτομο καθημερινά και με σχετική ευκολία, ώστε να μπορεί να συμμετέχει σε όλους τους τομείς ζωής.
  • Σύνθετες Δραστηριότητες Καθημερινής Ζωής : όπως η μετακίνηση, η επικοινωνία, η φροντίδα άλλων, η διαχείριση σπιτιού, η διατήρηση της ασφάλειας και η αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών κ.α.)
  • Εργασία – Παραγωγικότητα: εδώ εντάσσεται κάθε δραστηριότητα, που συμβάλει στην ανάπτυξη, στην κατανόηση και ικανοποίηση των αναγκών του ατόμου. Ο συγκεκριμένος τομέας σχετίζεται με την εκπαιδευτική διαδικασία.
  • Ελεύθερος Χρόνος: αφορά όλες εκείνες τις δραστηριότητες, που επιτρέπουν στο άτομο ή στην ομάδα ατόμων, να εκφράσουν τις ανάγκες τους για δημιουργία και εκτόνωση. Βασικός στόχος αποτελεί η χαλάρωση, η διασκέδαση και η ευχαρίστηση. Αφορά τον αθλητισμό, τα ταξίδια, τα χόμπι και σχετίζεται σημαντικά με τις κοινωνικοπολιτισμικές επιδράσεις στις οποίες εκτίθεται το άτομο και η οικογένεια.
  • Ανάπαυση και Ύπνος: όπως η ξεκούραση, η προετοιμασία ύπνου και η συμμετοχή στον ύπνο.
  • Εκπαίδευση : όπου αφορά τις δεξιότητες συγκέντρωσης, οργάνωσης που απαιτούνται στο πλαίσιο της φοίτησης στο σχολείο κ.α.
  • Παιχνίδι : όσον αφορά την διεύρυνση και τη συμμετοχή σε αυτό.
  • Κοινωνική Συμμετοχή : όπως είναι η συμμετοχή στην κοινότητα – γειτονιά – σχολείο, σε ομάδες συνομιλήκων, σε δραστηριότητες της οικογένειας.

Όταν γίνεται αναφορά στις «Βασικές Δεξιότητες», εννοούμε όλες εκείνες που τα άτομα είτε δεν έχουν κατακτήσει ακόμη, είτε έχουν χάσει ένα μέρος της επάρκειάς τους. Η ύπαρξη αυτών των δεξιοτήτων αποτελεί προϋπόθεση για να μπορεί ένα άτομο να συμμετέχει με επιτυχία στους τομείς ζωής. Οι 5 κατηγορίες που περιλαμβάνουν είναι:

  • Οι Κινητικές Δεξιότητες: λεπτή κίνηση / αδρή κίνηση / συντονισμός κτλ.
  • Οι Αισθητηριακές Δεξιότητες: καταγραφή / διάκριση / επεξεργασία αισθητηριακών ερεθισμάτων (οπτικών, απτικών, ιδιοδεκτικών, ρυθμιστικών, ενδοδεκτικών, ακουστικών, οσφρητικών, γευστικών, αιθουσαίων).
  • Οι Γνωστικές Δεξιότητες: μνήμη / συγκέντρωση / προσανατολισμός / οπτική αντίληψη / επίλυση προβλημάτων / λογική σκέψη / ιδεασμός κ.α.
  • Οι Ψυχολογικές – Ενδοπροσωπικές Δεξιότητες: αυτοέλεγχος / αυτοεκτίμηση / συνήθειες / ενδιαφέροντα κ.α.
  • Οι Κοινωνικές – Διαπροσωπικές Δεξιότητες: επικοινωνία / κοινωνικότητα / ομαδική – δυαδική αλληλεπίδραση.

Σύμφωνα και με τον «Αμερικάνικο Σύλλογο Εργοθεραπευτών», μερικά red_flags τα οποία μας προϊδεάζουν πως ένα παιδί χρήζει ενίσχυσης μέσω εργοθεραπευτικού προγράμματος είναι:

  • Να μην παίζει με παιχνίδια ανάλογα της ηλικιακής του ομάδας.
  • Να δυσκολεύεται σε κομμάτια αυτοεξυπηρέτησης, όπως η σίτιση, η ένδυση – απόδυση, η τουαλέτα κτλ.
  • Να μοιάζει αδύναμο ως προς τον μυϊκό του τόνο.
  • Να δυσκολεύεται να ισορροπήσει.
  • Να παρουσιάζει μια γενικευμένη αδεξιότητα.
  • Να είναι επιρρεπές σε ατυχήματα λόγω της δυσκολίας του να εκτιμήσει τη θέση του σώματός του στο χώρο.
  • Να δυσκολεύεται να ζωγραφίσει σε πλαίσιο, να χρησιμοποιήσει ψαλίδι, να ολοκληρώσει παζλ και άλλες δραστηριότητες, που απαιτούν λεπτή κινητικότητα.
  • Να χαλάει συχνά τα παιχνίδια του.
  • Να μην κάνει κούνια και να μην χοροπηδάει
  • Να παρουσιάζει καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου και της επικοινωνίας.
  • Να υπάρχουν σημαντικά ελλείμματα στην καταληπτότητα της ομιλίας του.
  • Να είναι υπερκινητικό, δραστήριο και να δυσκολεύεται να παραμείνει σε μια θέση για αρκετό χρονικό διάστημα.
  • Να μην του αρέσουν οι αγκαλιές, ο ύπνος, το μπάνιο, το κόψιμο των νυχιών, το κούρεμα των μαλλιών, να μην του αρέσει να το αγγίζουν.
  • Να είναι ευαίσθητο σε οσμές, θορύβους, γεύσεις, αγγίγματα.
  • Να αποφεύγει την παιδική χαρά.
  • Να έχει δυσκολίες στον ύπνο. Να δυσκολεύεται στη χρήση των κουταλοπίρουνων, προκειμένου να φάει ή δεν τρώει καθόλου κάποιες βασικές τροφές.
  • Να μην μπορεί να συγκεντρωθεί ή να συγκεντρώνεται υπερβολικά σε μια δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μεταβεί σε μία άλλη.
  • Να χρειάζεται περισσότερη εξάσκηση σε σχέση με άλλα παιδιά για να μάθει κάτι νέο.
  • Να αντιστρέφει γράμματα και αριθμούς, να μην τηρεί τις αποστάσεις ανάμεσα στα γράμματα και τις λέξεις (συνήθως στην Α’ Δημοτικού).
  • Να έχει υιοθετήσει ένα κακό γραφικό χαρακτήρα, σε βαθμό που να είναι δυσκατάληπτος.
  • Να κουράζεται εύκολα.
  • Να δυσκολεύεται στην κατανόηση και εκτέλεση απλών προφορικών οδηγιών.
  • Να μην έχει φίλους της ίδιας ηλικίας και να προτιμά να παίζει με μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδιά.

Στόχος λοιπόν της Εργοθεραπείας και των Εργοθεραπευτών είναι η ενίσχυση της εμπλοκής των ατόμων στα καθημερινά τους έργα (independence in engaging in occupations) (Σ.Ε.Ε. 2005, A.O.T.A. 2007, Crepeau, Cohn & Schell, 2003) και στην γενικότερη πορεία της ανάπτυξής τους. Το θεραπευτικό εργοθεραπευτικό πρόγραμμα στο οποίο θα ενταχθεί ένα παιδί είτε εξατομικευμένα είτε σε πλαίσιο ομάδας, σχεδιάζεται, οργανώνεται και πραγματοποιείται από εξειδικευμένους Εργοθεραπευτές σε κατάλληλα εξοπλισμένες / διαμορφωμένες αίθουσες.

Για ραντεβού επικοινωνήστε με την γραμματεία του κέντρου, καθημερινά 2μμ – 9μμ.